رضا آمپر

.¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

توی یک دیوار سنگی

دو تا پنجره اسیرن

دو تا خسته دو تا تنها

یکیشون تو یکیشون من

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

دیوار از سنگ سیاهه

سنگ سرد و سخت خارا

زده قفل بی صدائی

به لبای بسته ی ما

 .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´ 

نمی تونیم که بجنبیم

زیر سنگینی دیوار

همه ی عشق من و تو

قصه هست قصه ی دیدار

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

همیشه فاصله بوده

بین دستای من و تو

با همین تلخی گذشته

شب و روزای من و تو

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

راه دوری بین ما نیست

اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من و تو

دست مهربون باده

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

ما باید اسیر بمونیم

زنده هستیم تا اسیریم

واسه ما رهائی مرگه

تا رها بشیم می میریم

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

کاشکی این دیوار خراب شه

من وتو با هم بمیریم

توی یک دنیای دیگه

دستای همو بگیریم

  .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´

شاید اونجا توی دلها

درد بیزاری نباشه

میون پنجره ها شون

دیگه دیواری نباشه

 .¸,.- ~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*´¨¯¨`*•~-.¸,.-~*¯´ 

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

 یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
 

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

 همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ایینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم

بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای دردامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون اینکه متوجه شود از بین او ومهرش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد: چرا بین من و خدای من فاصله انداختی؟ مجنون به خود آمد و گفت: من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی؟

منو ببین گریه نکن به این وضع عادت کردم

به حال من غصه نخور اگر که غرق دردم

از زندگی شاکی نشو نگو صبرت سر اومده

اینو رو پیشونیم نوشتم خوشی به من نیومده

نه امیدی نه بهاری نه از عشقی یادگاری

گفته بودی بر می گردی نه که تنها جا بذاری

حالا تنها و شکسته چی شد اون یار دیگه بسه

تو که رفتی دیگه قلبم دل به هیچ یاری نبسته

روزگار وفا نداره رسم دنیا رو می دونم

آره دوست دارم بخندم ولی هیچوقت نمی تونم

غم تو قلبم خونه کرده دلم رو دیونه کرده

چینهای رو صورت من مثل برگی خشک و زرده

نه امیدی نه بهاری نه از عشقی یادگاری

گفته بودی بر می گردی نه که تنها جا بذاری

حالا تنها و شکسته چی شد اون یار دیگه بسه

تو که رفتی دیگه قلبم دل به هیچ یاری نبسته

عاشقی یعنی اسیر دل شدن

با هزاران درد و غم یکی شدن

عاشقی یعنی طلوع زندگی

با صداقت همنشین گل شدن

عاشقی یعنی شبها تا سحر

وارد دنیای رویا شدن

عاشقی یعنی تحمل انتظار

مثل ماه اسمان تنها شدن

عاشقی یعنی دو دیده تا ابد

پرزگوهرهای دریایی شدن

رو به قبله  ام  نکنید من هنوز منتظرم

که بیاد از در ببینم روی ماه اون گلم

دوتا یادگاریاشو اره واسم بیارین

یکیشو روسینم یکیشو رولبم بزارین

ای خدا

همون دله نزار بی کس بمیرم

ای خدا

صبری بکن  عشقمو بازم ببینم

مگه تو نگفتی  عاشقا برات عزیز ترن

پس بگو فرشته مرگم نیاد درو برم

دردت به جونم کجای

نامهربونم کجای

شاید که منتظر نشستی روزی سر مزار بیای

حالا که من نیمه جونم 

مهتاجم به تو هم زبونم

فردا سر قبرم بیای نمونده جز استخونم

واسه اولین بار با تو قهرم

 با تو قهرم اگه نیای سر قبرم

واست ارزش نداشتم باز قلبمو شکستی

میدونم حالا پیشه غریبه ها نشستی

دیگه نمیاد اون بی وفا آیی ای خدا

آیی ای خدا

زجر زجه دیگه بسه

روحم زجسمم کن جدا 

حرفها كه تكراري ميشوند،

غصه ها كه عادي مي شوند،

شعرها كه بي صدا مي شوند 

وقتي كه حتي اتفاقها معمولي مي شوند

بارانها از سر تكرار مي بارند و بهارها از سر عادت گل مي كنند

وقتي همة روزهاي تقويمت مثل هم مي شوند،شنبه با جمعه فرقي نمي كند

زمستان با بهار و امسال با پارسال

وقتي به آسمان يكجور نگاه مي كني ، به خودت يكجور نگاه مي كني ، و حتي به خدا

خواست دلش بگيرد،

 کاش يک شب تا سحر عاشق شويم

راز عشق پونه ها را بشنويم

 کاش دريا را کمي باور کنيم

 از شراب عشق لب را تر کنيم

 بارش احساس را معنا کنيم

سيب سرخ عشق را پيدا کنيم

  کاشکي خالي تر از پر مي شديم

يک زمان رنگ کبوتر مي شديم

کاشکي با عشق تنها مي شديم

 عاقبت درياي دريا مي شديم

اين سخن وقتي به ذهنم رسيد كه مطلب مريم خانوم رو ديدم.......

هر شادی که بی توست، اندوه است!

هر منزل که نه در راه توست،زندان است!

هر دل که نه در طلب توست ، ویران است!

یک نفس با تو ، به دو گیتی ارزان است!

یک دیدار از آن تو ، به صد هزار جان رایگان است!

صد جان نکند آنچه کند بوی وصالت!

کلمات کلیدی : عشق من بمون - دوستی - زندگی - عاشق - تنها

کلمات کلیدی : عاشقونه ها - عشق من - دوست - رابطه عشق و زندگی

کلمات کلیدی : شعر عاشقونه - دوست داشتنی ها - عشق و زندگی - عاشق

کلمات کلیدی : اشعار عاشقونه - شعر عاشقانه - برترین های عشق